poniedziałek, 30 czerwca 2014

Rozdział 5

Ktoś próbował mnie poderwać, lecz zlałam tego faceta. Przyznaje, że powoli żałuje tutaj pracy, ponieważ każdy klient się mną interesował i chciał ze mną przez chwilę rozmawiać. Drażniło mnie, że czasem łap nie potrafili trzymać przy sobie. Gdybym mogła to bym im zęby powybijała.
            Właśnie zanosiłam puste szklanki do baru i chwilę odpocząć. Dzisiaj miałam mieć wypłatę, ponieważ minął już miesiąc od kiedy tutaj pracuje. Pracownicy byli sympatyczni i tylko z jedną straszą o rok dziewczyną miałam problem, która próbowała podłożyć mi nogi, gdzie kol wiek byłam. Na szczęście mój dobry kolega straszy o dziesięć lat pomagał mnie i tłumaczył kierownikowi. Był tutaj barmanem i starał mi się nie raz pomóc. Czasem zwalniał mnie godzinę przed końcem mojej zmiany, bym mogła się wyspać i zająć córką.
            Właśnie usiadłam na krześle i podałam mu pełną tacę pustych szklanek po drinkach a on uśmiechnął się do mnie.
            - Co ty taka zmęczona? – spytał mnie z uśmiechem na twarzy.
            - Nina ząbkuje powoli i co chwilę płacze. – westchnęłam. – Właściwie nie śpię.
            - Dlaczego wolnego sobie nie zrobisz? 
            - Bo rentę po rodzicach mam jeszcze miesiąc a za same alimenty nie utrzymam dziecka.

            Chłopak właśnie mył szklanki i mi się przyglądał. No nie dziwie się nikomu, że na nie się spogląda, ponieważ mam na sobie elegancką sukienkę w czerwonym kolorze i wysokie czarne szpilki, włosy znów miałam spięte w eleganckiego koka a makijaż trochę za ostry. Jednak szef każe więc nie mam nic do gadania. Najlepiej ubrałabym się tutaj bardziej inny strój niż sukienka w której mi prawie widać tyłek i cały biust.
            - Musze kiedyś zobaczyć tą twoją piękność.
            A właśnie Tom był gejem. Jako jedyny spoglądał na mnie tylko w ocenie stroju, który szef nam wybiera. Dla niego ważne jest by ubrania były dopasowane do osobowości. Nie bałam się że mi coś zrobi i nigdy nie dotknął mnie w intymne miejsca. Traktowaliśmy się jak najlepszych przyjaciół. 
            - Wpadłbyś do mnie na kawę. – zaproponowałam dość oczywisty sposób.

            - Z chęcią mała, lecz mam zmianę do piątej rano…
            - Zapomniałam.
            - Klient się jakiś zbliża, lepiej idź po jakieś zamówienia by do ciebie nie zagadywał bo nie chce mu przyłożyć.
            Może Tom był gejem, lecz strasznie męskim, który wie co to szacunek to dziewczyn. Wzięłam już pustą tacę i zaczęłam iść w kierunków stolików. Zebrałam kilka zmówień, zapisując sobie w notesie jaki drink i gdzie zanieść. W głowię ponumerowałam sobie stoliki by było mi łatwiej. Wróciłam do baru i czekałam na zamówienia. Klient, który właśnie przyszedł był około czterdziestki i bardzo przystojny. Wysoki i wysportowany oraz zadbany. Przyglądał mi się z uwagą, lecz ja nie obdarowałam go miłym wzrokiem. Spojrzałam na zegarek na ścianie i stwierdziłam, że za godzinę kończę na dziś pracę.

            - Dzień dobry panienko.
            Spojrzałam na tego mężczyznę i mimo wszystko musiałam się do niego uśmiechnąć. Klient miał zielone oczy i zniewalający uśmiech, jego ciemnoblond włosy były ułożone w artystycznym nieładzie i próbował mnie zachęcić do siebie.
            - Moją praca nie jest rozmowa z panem, lecz roznoszenie drinków. – powiedziałam patrząc na jego oczy. – Nie jestem także dziewczyną do zabaw.
            - Oh… - wyglądał na zawiedzionego. – Chciałem tylko trochę pogawędzić.
            - Trzymaj El.
            Spojrzałam na Toma, który widocznie spieszył mi z odsieczą. Wzięłam zamówienia i pożegnałam się z klientem. Po drodze pokazałam wolnej dziewczynie tego faceta by nim się zajęła. Podziękowała mi i zmierzała do niego a ja roznosiłam drinki.
            Moje nogi bolały mnie od tych szpilek i marzyłam je bym mogła je ściągnąć.
            Ponownie dzisiaj zostałam zaczepiona przez jakiegoś klienta, który siedział sam. Chwycił mnie za rękę i próbował do siebie przyciągnąć. Szef mi mówił by od razu wyrwać się i iść przed siebie ewentualniew ochronę zawołać. Spojrzałam na pobliskiego ochroniarza, który przyglądał się tej sytuacji. Podszedł i od razu go poinformował, że nie ma prawa mnie dotykać w jakikolwiek sposób.
            - Dzięki. 
            - Mała, powinnaś dawno zrezygnować z tej pracy. – spojrzał na mnie srogo. – Szef w końcu będzie miał dość, że klienci cię zaczepiają a my musimy ich uspokajać.
            - Domyślam się, dlatego porozmawiam z nim dzisiaj.
            - Zrób to teraz. I tak chce  ciebie dzisiaj wezwać na rozmowę po twojej zmianie.
            - Wiesz po co?
            - Nie.
            Odszedł a ja zostałam sama z tacą w ręce.
            Nawet nie wiem kiedy moja zmiana minęła i zostałam poinformowana, że szef mnie woła. Poszłam do jego biura i jak zwykle zastałam go przy biurku z nosem w papierach. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się wesoło.
            - Wołał mnie pan. – usiadłam przed nim na krześle.
            - Tak. Musimy porozmawiać. – jego głos nie był zadowolony. – Klienci się skarżą, że nie mają prawa dostępu do ciebie.
            - Wiem o tym.
            Wystraszyłam się, że mogę stracić prace. Nie wyobrażałam sobie, że mam utrzymać córkę za niższą pensję, ponieważ na nic nam nie starczy, a nie chce nikogo prosić o pomoc.
            - Dlatego będziesz rozmawiała od jutra z klientami. – uśmiechnął się. – Tylko tyle. I podwyższam ci pensje o pięćset dolarów.
            Byłam w szoku i nie mogłam uwierzyć w to co słyszę. Zgodziła się, mimo swoich oporów.
            - A mogę mieć bardziej skromne ubrania? – spytałam patrząc się na swoje ręce.
            - Masz rację, nie powinniśmy tak wyzywająco cię ubierać. – uśmiechnął się. – A jak ci się pracuje?
            - Dość dobrze. – odparłam i podniosłam się. – Tylko muszę już iść.
            Weszłam szybko do szatni ubierając się w swoje ubrania i wyszliśmy tylnym wyjściem. Jechał dość szybko i byłam mu za to wdzięczna, ponieważ chciałam być jak najszybciej u swojego dziecka.
            W domu od razu pokierowałam się do swojego pokoju z butami w rękach. Kiedy byłam u siebie zobaczyłam leżącą Ninę i Cat na moim łóżku. Chris widocznie też tu musiał być, ponieważ znalazłam jego bluzę na podłodze. Kate miała nocki i nie miała jak zajmować się dzieckiem. Spojrzałam na swoje dziecko, które nie spało i machało sobie rączkami. Wzięłam ją na ręce i zaczęłam karmić. Czekałam aż się naje i wsadziłam do łóżeczka. Przykryłam kocykiem i wyszłam z pokoju kiedy zobaczyłam, że śpi.
            Powoli traciłam pokarm i musiałam z nią iść do lekarza by przepisał mleko odpowiednie dla niej. Usiadłam na kanapie w salonie i włączyłam sobie telewizor. Zastanawiałam się czy dobrze zrobiłam przyjmując tą ofertę pracy. Wcześniej jakoś mi to przeszkadzało a teraz?
            Sprzątałam właśnie w domu, ponieważ mała leżała na swojej macie z wiszącymi zwierzakami i bawiła się. Nie chciało mi się siedzieć i odpoczywać, więc wzięłam się za prace domowe. Wszyscy tak naprawdę jeszcze spali a ja mimo czterogodzinnego snu nie byłam śpiąca. Chciałam by Kate była zadowolona że nie musi nic zrobić i nawet naszykowałam dla niej śniadanie.
            - A cie powaliło?
            Podeszła do mnie Cat i sięgnęła po butelkę z woda mineralną.
            - Nudziło mi się a przydało się posprzątać.
            - Ja chyba przy tobie zwariuje. Dostałaś wiadomość.
            Wzięłam mój telefon od niej i odczytałam wiadomość. Była ona od banku, że dostałam przelew.
            - Idziemy na zakupy? Mała wyrosła z większości ubranek.
            - No dobrze. – uśmiechnęła się zadowolona.
            - To za godzinę. Zostało mi pomyć podłogi.
            - To ja idę się ogarnąć.
            Wzięłam szmatę do ręki i owinęłam o szczotkę do podłogo. Kiedy myłam usłyszałam jak drzwi się otwierają i wchodzi do domu David, który nie wie co ma ze sobą zrobić. Avril była na mini trasie, koncertowała w kilku miastach i wraca dopiero za tydzień. Uśmiechnęłam się do niego.
            - A ty w kopciuszka się bawisz? – spojrzał na mnie pytająco.
            - Nie. – odparłam chichocząc. – Po prostu Kate pracuje na noc i nie chce by sprzątała i szła do pracy.
            - Miło z twojej strony. – pochwalił mnie. – A może wpadniesz do  mnie posprzątać. Mam lekki bałagan od kiedy Avril nie ma.
            - Pomogłabym ci gdybym nie musiała iść na zakupy i kupić coś małej. – wskazałam na bawiące się dziecko. – Wyrosła z większości ubrań. A dziś dostałam wypłatę, więc umożliwia mi to iść na zakupy.
            - Potrzebujesz kierowcy?
            - Poważnie nie masz co robić jak nie ma Avril. – zaśmiałam się. – Możesz iść z nami.
            - No to leć się przebrać a ja pomyje za ciebie.
            Odebrał szczotkę ode mnie i kazał być w półgodziny gotowa. Uśmiechnęłam się do niego i wzięłam małą by przebrać. Założyłam na nią śliczną różową sukienkę w kwiatki, prezent od Christiana, który musiał kupić jej coś na jej trzeci miesiąc i różową opaskę tak by uszy jej nie przewiało.
            Sama przebrałam się w zwykłe krótkie spodenki i bokserkę a na nogi założyłam trampki. Byłam w niecałe piętnaście minut gotowa. Gdy zeszłam z powrotem do salonu zobaczyłam Cat czekającą na mnie.
            - Elena, co ty masz na sobie?
            Dziewczynie nie odpowiadał mój strój. Wiedziałam o tym od samego początku o tym. Uważała, że powinnam ubierać się gustownie a nie w pierwsze lepsze ubrania. Przewróciłam oczami i wyszłam z domu.
            Oczywiście jechaliśmy samochodem od ciotki, ponieważ nie chciało nam się fotelika przenosić.
            W centrum handlowym mała nie chciała być w wózku i musiał David trzymać ją na rękach. Rozglądała się i gdy mijaliśmy coś co jej się spodobało był jeden wielki płacz. Zaczęłam żałować, że jej nie zostawiłam w domu i nie poszłam sama na te zakupy. Już wiem czemu rodzice nie chcą zabierać ze sobą małych dzieci.
            Weszliśmy do sklepu z ubrankami dla dzieci i od razu zaczęliśmy rozglądać się za odpowiednimi dla niej ciuszkami. Oczywiście nie dane nam było przymierzy czy będą dobre te ubrania, ponieważ za pierwszą próbą był ryk i płacz oczywiście było mi wstyd, że nie potrafię nad nią zapanować.
            Szczerze co raz częściej czułam, że nie radze sobie z dzieckiem. Nawet sam pan pierdolony Justin mi dokuczał pod tym względem.
            Na początku dawałam sobie radę, jednak teraz nie potrafiłam sprostać najłatwiejszemu zadaniu stosunku do niej. Wiecznie chodziłam rozdrażniona a mimo to byłam spokojna na zewnątrz. Nikomu nie chciałam pokazać, że Nina była męcząca i nie potrafię nie raz sobie dać z nią rady.
            Po chwili wyszliśmy ze sklepu obładowani ubraniami dla małej i kierowaliśmy się w stronę wyjścia.
            Przy wyjściu wpadłam na kogoś i upadłam na podłogę. Zakupy wyleciały mi z rąk i jedynie głośno westchnęłam. Spojrzałam się do góry by zobaczyć przez kogo się wywaliłam.
            Moim oczom ukazał się Justin. Oczywiście zamiast mi pomóc to ominął mnie i zaczął się śmiać.
            David pomógł mi wstać i pozbierać zakupy. Spojrzałam jeszcze na odchodzącego chłopaka i pokiwałam niedowierzając głową.
            Strasznie przypominał mi ojca mojego dziecka. Z dnia na dzień gdy bywał u nas w domu potrafiłam znaleźć ich wspólne cechy, których mieli mnóstwo.
            W oczach miałam łzy i żal w sercu. Nie chciałam z nim mieć nic do czynienia, ponieważ to pierdolona gwiazda i nikt kto ma normalne serce.
            W domu zobaczyłam ciocię, która robiła właśnie obiad. Podeszłam do niej i przytuliłam się do niej. Ona mnie rozumiała, ponieważ nie raz ze mną rozmawiała na temat Niny i mój. Wiedziała o wszystkim oraz pozwalała podejmować swoje własne decyzje. Nie raz bywały one błędne ale uczyłam się dopiero co to jest bycie matką.
            - Co się dzieje? – szepnęła do mojego ucha.
            - Cieszę się, że was mam.
            - Eleno widzę, że coś się dzieje.
            - Nic poważnego. Po prostu czasem mam wrażenie, że jestem sama jak palec.
            - Nie możesz tak myśleć. Jesteś tu od miesiąca i powinnaś traktować nas jak rodzinę. – spojrzała w moje oczy.
            - Justin w centrum wpadł na nią. – wtrąciła się do naszej rozmowy. – I chyba przykro jej się zrobiło.
            Odeszłam od nich i wzięłam małą na ręce. Pocałowałam ją w główkę i wyszłam do ogrodu. Spojrzałam na niebo.
            - Mamo dajcie mi z tatą siły. – szepnęłam.

wtorek, 24 czerwca 2014

Rozdział 4

Właśnie wracałam ze sklepu. To dzisiaj maja przyjechać dziadkowie Niny i jej tata, który zapewne nie miał ochoty przyjeżdżać by zobaczyć swoje dziecko, które w ogóle pewnie nie zdawało sobie sprawy, że jest jego córką. Zakupy miałam schowane w koszyczku w wózku i szłam sobie powoli do domu, gdzie każdy coś robił.
            W domu było już dość sporo ludzi, ponieważ nie poinformowała mnie, że w sobotę jest u niej tak jakby zjazd rodzinny i każdy coś robi. Poznałam ojca Avril i mamę Biebera. Szczerze współczuje jej syna, ponieważ jego matka jest bardzo miłą osobą i widać jak bardzo go kocha a ten tego nie widzi.
            Ja sama byłam okropnie zmęczona, ponieważ w nocy Nina miała całą noc kolki i nie dawała mi odpocząć, w sumie pół nocy nie przespała a teraz sobie pozwalała na odsypianie czego jej zazdrościłam.
            Na dworze było ciepło i miała na sobie zwykłe body z krótkim rękawkiem oraz chustkę na głowię. Była z tego bardzo zadowolona i wygodniej jej się spało.
            Gdy znalazłam się przed domem, zobaczyłam znajomy samochód. W oczach pojawiły mi się łzy, którym nie pozwoliłam wypłynąć.
            - No kochanie twój tatuś przyjechał. – szepnęłam. – Ciekawe czy dzisiaj zadba trochę o ciebie.
            Weszłam do środka i podjechałam wózkiem do kuchni gdzie, każdy coś robił. Wyciągnęłam zakupy i położyłam na blacie. Przyjrzałam się zadowolonej Avril i mojemu byłemu, który widocznie ją podrywał na moich oczach.
            Taka jest prawda, że jak go nie ma potrafię osobiście darzyć jego wielką nienawiścią, lecz gdy on jest obok mnie to moje serce od razu się budzi. Pogodziłam się, że nigdy mnie nie pokocha i że byłam dla niego zwykłą zabawką. Był ze mną tylko dlatego, że jego rodzice chcieli zabrać mu kieszonkowe. Mała akurat się przebudziła i zaczęła swoim wzrokiem szukać kogoś. Domyśliłam się, że osobą poszukiwaną przez nią był jej uwielbiany Chris.
            - No chodź do mamy. – wzięłam ją na ręce. – Wyspana?
            - Brrr…. – popluła mnie.
            - Rozumiem, że nie. – zaśmiałam się i przytuliłam ją do siebie.
            W salonie ujrzałam dziadków siedzących na kanapie i rozmawiających z Pattie, która śmiała się z ich żartów.
            Kiedy mnie zauważyli podeszli do mnie i mocno przytulili. Od razu wzięli ode mnie małą, która zaczęła płakać, ponieważ nie chciała być u nich, tylko u swojego wujka, który nie wiadomo skąd nagle zjawił się koło nas.
            - Poważnie jesteś za nią głupi. – zaśmiała się Pattie. – A myślałam, że Kate wyolbrzymia.
            - To jest moje oczko w głowie. – odebrał płaczące dziecko, które w jego ramionach się uspokoiło. – Prawda szkrabie. Tak samo i ty mnie uwielbiasz. Nie ma nie będzie rzucania, wujek gotuje obiad dla rodzinki i twojej mamusi. – pocałował ja w czoło. – Wujek jednak wróci po ciebie. – oddał ja jej babci. – To pa maluszku.
            - Dzień dobry. – przywitałam się z dziadkami. – Miło mi was widzieć.
            - Nam ciebie też słoneczko. – pogłaskała mnie kobieta po policzku. – A co ty taka zmęczona.
            - Mała nie spała w nocy, kolkę miała. – wyjaśniłam ziewając. – Ale szybki prysznic powinien mnie obudzić.
            - Pracuje też na noc. – wtrąciła Avril. – A jak przyszła to nie umiała poradzić sobie z małą. Masowała jej brzuszek ale zasypiała i budziła się po chwili.
            - A ty skąd wiesz? – spytałam zaskoczona ją.
            - Kate mi powiedziała. – uśmiechnęła się do mnie. – Po drugie mówiłam ci żebyś nie pracowała jeszcze. Mała bardziej cię potrzebuje.
            - Ale za alimenty nie utrzymam nas obu. – mój głos był zły. – Chyba w kuchni cię potrzebują. – spojrzałam na dziadków, którzy przyglądali się nam. – Zajmiecie się nią? Ja tylko się wykąpie.
            Zgodzili się i poszłam bo Cat, która właśnie rozmawiała z moim byłym. Widziałam jaki ma do niego szorstki stosunek. Wzięłam ją za rękę i pobiegliśmy do mojego pokoju. Wyjaśniłam jej, by znalazła dla mnie jakiś fajny komplet, który pokazywałby po mojej ciąży wdzięki. Ucieszyła się i posłała nie do łazienki. Zdjęłam z siebie dresy i wskoczyłam pod prysznic. Szybko się umyłam i owinęłam w ręcznik. Gdy wróciłam do pokoju, czekała na mnie także Avril z suszarką w dłoni i szczotką. Kazały mi usiąść i zaczęły mnie szykować. Zajęło im to dosłownie piętnaście minut jak byłam pomalowana i uczesana. Zostało mi tylko się ubrać. Spojrzałam na łóżko i zobaczyłam koszule z rękawkami trzy czwarte i krótkie spodenki.
            - Oszalałyście? – spytałam ich dość poważnie. – Ja mam się tak ubrać?
            - Zamknij się. – podała mi ubrania Avril. – Trzeba mu pokazać co stracił.
            Założyłam te ubrania na siebie i czekałam aż coś powiedzą. Do pokoju wtedy wparował Justin nie pukając i spojrzał na mnie. Widziałam w jego oczach złość i chęć mordu. Jednak zdziwiło mnie, że miał małą na rękach, która musiała przed chwilą płakać.
            - Ten palant. – tu spojrzał na Avril znacząco. – Dostał małą do rąk a ona zaczęła płakać.
            - Boi się go . – odebrałam ją od niego. – Nigdy nie miał jej na rękach.
            - Co?! – spytała niedowierzając Cat. – Ma dwa miesiące a nigdy nie miał jej na rękach.
            - Nie ważne. – westchnęłam. – Chodźmy.
            - Zapomniałaś o czymś.
            Spojrzałam na Avril która w ręce trzymała parę czarnuch szpilek. Wiedziałam, że posiadam takie buty, lecz nie chciałam ich ubierać. Zmuszona do tego założyłam je i zeszłam do salonu.
            - Eleno, mogę zabrać potem małą na spacer? – spytała mnie jej babcia.
            - Oczywiście, tylko by pani syn nie straszył jej. Ona się go boi. – dałam jej dziecko. – Przyjechaliście ją zobaczyć więc nie będę ograniczać wam kontaktu z nią.
            Weszłam do kuchni i zobaczyłam go. Moje serce zaczęło bić szybciej ale nie mogłam mu pokazać jak cierpię. Miałam szczęście, że Av zrobiła mi koński ogon, inaczej każdy by miał włosy w zupie. Nagle zostałam pogoniona do salonu i spojrzałam na Justina, który mi się przyglądał. Przyznam, że czułam się dziwnie. Tyle ludzi w jednym domu, to nie dla mnie.
            Usiadłam koło Davida, który rozmawiał sobie z dziadkiem Niny. Justin zaś słuchał reprymendy od matki a ja siedziałam jak kołek i nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Przyglądałam się kobiecie noszące moje maleństwo.
            Mała uważnie jej się przyglądała i słuchała jej słów. Tłumaczyła jej coś i pewnie wpajała jej nauki które powinny poczekać przynajmniej piętnaście lat.
            - Też się tu nudzisz? – spytał mnie nagle Justin.
            Spojrzałam na niego zaskoczona, ponieważ nigdy dobrowolnie do siebie się nie zwracaliśmy.
            - Nie. – odparłam zaskoczona. – Jestem tylko zmęczona.
            - To chodź do ogrodu.
            Chwycił mnie za rękę i wyprowadził z pomieszczenia. Usiedliśmy na krzesłach, ponieważ postanowiono, że posiłek będziemy jedli na dworze. Wszystko jest naszykowane i tylko zostało czekać aż będzie obiad.
            - Poważnie lepszego materiału na ojca nie mogłaś wybrać? – zakpił Justin.
            Już miałam się podnieść, lecz chwycił mnie za rękę. Wyrwałam  ją i podeszłam do drzwi. Akurat Pattie widziała nasze zachowanie i spojrzała na mnie przepraszająco. Machnęłam tylko ręką i zobaczyłam, że obiad jest zanoszony.
            Nie wierze w to co się dzieje. Wróciłam się do ogródka i przejęłam małą. Chris przyniósł wózek i położyłam ja tam. Kate nalała mi zupy i uśmiechnęła się do mnie.
            - No to powiedz mi gdzie pracujesz? – spytał mnie dziadek.
            - Jako kelnerka w restauracji.
            - Ile godzin?
            - Sześć. Ale weekendy mam wolne. – uśmiechnęłam się do niego. – Jestem zazwyczaj przed nocnym karmieniem w domu i wstaje tak jak ona. Odpoczywam wtedy jak ona śpi przed praca.
            Wiedziałam, że czeka mnie wywiad środowiskowy i będę musiała odpowiadać na ich pytania. Bałam się, że nie spodoba im się to i będą chcieli małą zabrać do siebie. Lecz reakcja pana Georga mnie zdziwiła. Walnął swojego syna w tył głowy co wywołał u mnie lekki chichot.
            - Powinieneś się wstydzić. – mówił do niego ostrym tonem i z brakiem szacunku. – Młodsza od ciebie dziewczyna zajmuje się sama twoim dzieckiem i jeszcze w dodatku zarabia. Wstyd mi za ciebie, nie tak cię wychowałem.
            Każdy się temu przyglądał i zobaczyłam jak posyła mi piorunujące spojrzenie. Przygryzłam dolną wargę i spuściłam głowę. Nie chciałam by go poniżali przy nas.
            - Zapewne pana syn kiedyś zmądrzeje. – wtrącił David. – Moja córka też taka była i uspokoiła się w końcu.
            - To prawda. – potwierdziła słowa ojca Av. – Byłam chyba gorsza od niego.
            - Ale ty nie masz dziecka. – przypomniała pani Luisa. – A on ma. Zależy mu tylko na pieniądzach. W dodatku o mały włos nie zostałby drugi raz ojcem. Dobrze, że ta dziewczyna spała jeszcze z kimś innym. Ona by na pewno nie dostałaby od nas ani grosza do póki nie zrobiono by testu o ojcostwo.
            - W dodatku dziecko zrobił Elenie, upijając….
            - Stop. – przerwałam mu. – Nie powinien pan ogłaszać tu wszystkim jak się to stało. – byłam zła. – Nikogo to nie interesuje.
            - Ależ mnie tak. – uśmiechnął się szyderczo Justin. – Niech pan mówi. Elena jest bardzo skrytą osobą, nie chce nam nic powiedzieć.
            - Upił ją i naćpał. Wykorzystał ją po prostu.
            Z oczu poleciały mi łzy kiedy tego słuchałam. Nie chciałam by ktokolwiek o tym wiedział, ponieważ czułam się wtedy jak dziwka.
            - Bała się nam o dziecku powiedzieć. Została zmuszona do powiedzenia nam przez swoją koleżankę za co do dziś jesteśmy jej wdzięczni. A ona go tylko kochała.
            - Dzięki tato. – mruknął Rayan. – Czuje się zaszczycony, że opowiadasz przy mnie jakim jestem dupkiem.
            - Cóż, przynajmniej nikt tego nie ukrywa. – spojrzała na niego ostro Av. – Powinieneś jej pomóc a nie okazywać się frajerem. – zaśmiała się.
            - Ja musze nakarmić Ninę. – wstałam. – Dam jej jeść i naszykuje ją na spacer.
            Widziałam współczujący wzrok Pattie i uśmiechnęłam się do niej. Małej dałam jeść w salonie i powstrzymywałam swoje łzy. Nie mogłam pozwolić by ktokolwiek widział, że jest mi smutno. Zaczną się wtedy pytania, których wolałabym uniknąć.
            Miałam ochotę zabić Justina. Miałam w głowie układany proces jego śmierci.

            Siedziałam  w salonie i oglądałam telewizor. Spoglądali na mnie wszyscy co chwilę i próbowali ze mną rozmawiać, lecz nie miałam na to ochoty. Oglądałam twardo telewizję  i unikałam jakiekolwiek kontaktu z panem popierdolonym. Nadia od dwóch godzin była z dziadkami i ze swoim ojcem, który nie był zadowolony z tego że musi się zająć Niną. Najchętniej bym im jej nie dawałam tylko zostawiła przy sobie.
            Justin próbował ze mną kilka razy pogadać, lecz odchodziłam od niego. Pattie na niego wrzeszczała przez połowę popołudnia, lecz nic jej to nie dało. Prosiła mnie nawet bym z nim porozmawiała, lecz jej nie posłuchałam. Jedynie miałam ochotę by przytulić swoje dziecko.
            Zmęczenie jednak było tak wielkie, że przysypiałam powoli na kanapie. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.
            - Skończ mnie szarpać. – ktoś syknął.
            Przewróciłam się na drugi bok i zakryłam się kołdrą.
            - Chris jak mam dać jej to mleko.
            - Dawaj to i bądź cicho. Elena śpi debilu.    
            - Daj spokój i tak zaraz wstanie jak to grube coś zacznie płakać.
            - Oddaj mi ją.
            Postanowiłam wstać i odebrać dziecko Justinowi. Wzięłam od niego butelkę i włączyłam światło. Przypomniałam sobie, że w domu nie ma przecież odciągniętego mleka. Odkręciłam butelkę i skosztowałam tego. Ten kretyn by dał podgrzane lekko zwykłe mleko. Podeszłam do pana gwiazdki i wylałam mu to na głowę.
            - Lepiej wyjdź. – warknęłam.
            Kiedy wyszli obaj chłopcy wzięłam i podałam małej swoją pierś. Po zjedzeniu jej położyłam ja i sama poszłam spać. Kiedy już zamykałam swoje oczy, ktoś zapukał do moich drzwi. Wściekła podniosłam się z łóżka i otwarłam drzwi. Przed moimi oczami stanął Justin a ja tym bardziej zła się zrobiłam.
            - Ja rozumiem, że ciebie nie obowiązuje nic, lecz chce się wsypać, ponieważ mała wstaje wczas rano…
            - Przepraszam. – przerwał mi.
            Przez chwile zastanawiałam się co on do mnie powiedział i próbowałam zrozumieć czy są to szczere przeprosiny.
            Przypomniałam sobie, jak traktował moją córkę i doszłam do wniosku, że go nie stać na żadne takie słowa.
            Zamknęłam mu drzwi przed nosem i położyłam się.

piątek, 20 czerwca 2014

Rozdział 3

Przepraszam, że tak długo czekaliście na rozdział i ma nadzieje, że dalej będziecie czytać moje opowiadanie :) Obiecuje że notki będą częściej dodawane tak co trzy dni :) Życzę miłego czytania i proszę o komentarze :)


Płacz po raz kolejny obudził mnie ze snu. Podeszłam do łóżeczka i wzięłam swoje maleństwo. Nakarmiłam je i położyłam do snu. Od razu zamknęła swoje oczka. Nie miałam ochoty by iść spać, więc wyszłam z pokoju włączając elektroniczną nianię i zeszłam do salonu. W kuchni zrobiłam sobie ciepłej herbaty i usiadłam na wysokim krześle. Po cichu także załączyłam radio i postanowiłam sobie posiedzieć.
            Zastanawiałam się czy dobrze zrobiłam przyjmując się do pracy. Kate nie była zadowolona, lecz jak jej przedstawiłam warunki jakie mi obiecał, przekonały ją bym przez jakiś czas tam pracowała. Oczywiście jej też musiałam obiecać, że jak złamie dane mi słowo od razu się zwalniam.
            Upiłam łyk herbaty i podeszłam do drzwi tarasowych. Uchyliłam je lekko i poczułam chłodny wiatr na swojej twarzy. Zrobiłam krok do przodu i poczułam miękką trawę pod swoją gołą stopa.
            W końcu nikt mi inny nie da od tak dwóch tysięcy dolarów.
            Położyłam kupek na parapecie i podeszłam do basenu. Usiadłam na brzegu i włożyłam do letniej wody swoje stopy.
            Elektroniczną nianię położyłam obok siebie by nadsłuchiwać czy moja mała nie obudziła się. Spojrzałam na gwieździste niebo i uśmiechnęłam się.
            Po śmierci rodziców, często oglądałam niebo i szukałam najjaśniejszych gwiazd wyobrażając sobie, że to są moi rodzice.
            Nagle koło mnie usiadł ktoś. Spojrzałam na osobę koło mnie i rozpoznałam Avril. Byłam zdziwiona tym, że ona tu jest. Przecież miała swój dom i nie wiedziałam czego ona może tu szukać w środku nocy.
            - Spać nie możesz?  - spytała mnie.
            - Zgadłaś. Widzę, że ty też.
            - Mam koszmary od kiedy obudziłam się. – westchnęła. – Ciągle śni mi się jedna scena. Jak ktoś mnie torturuje i grozi.
            - Czytałam, że twój anty fan cię uprowadził.
            Zaśmiała się i to głośno. Spojrzałam na nią pytająco. Czekałam aż skończy się śmiać, by powiedziała mi o co jej chodzi. Spojrzała na mnie nagle poważnie i zastanawiała się dokładnie nad czymś.
            Postanowiłam jej nie naciskać, jeśli będzie chciała to mi powie, prawda?
            Miała już mi coś powiedzieć, lecz jej przerwałam.
            - Nie mów mi. Nie chce wiedzieć nic o twojej przeszłości. I tak jej nie pamiętasz, wiesz to co ci powiedzieli. Kiedyś sobie przypomnisz i będziesz mogła mi powiedzieć co będziesz chciała, lecz zostaw to teraz dla siebie, ponieważ widzę, że i tak pewna tego nie jesteś co wiesz. – uśmiechnęłam się do niej i spojrzałam na jej dziwną minę.
            - Jesteś mądra. – wyczułam w jej głosie uznanie. – Dziękuje.
            - Taka jest prawda. Ja nie chce opowiadać co mnie spotkało. – powiedziałam dość cicho, że wątpiłam by to usłyszała. – Dlatego nie chce by ktokolwiek mnie o coś pytał.
            - Nie pracuj tam. – jej głos i mina była poważna. – Spotka cię coś złego. Proszę cię.
            - A gdzie mam pracować?
            - Byle gdzie ale nie tam.
            Widziałam, że ona się o mnie martwi. Tylko, żeby mnie do czegoś przekonać musze mieć poważne argumenty. W tej chwili jej nie dostałam ponieważ dziewczyna milczała i miała usta ściśnięte w cienka linię.
            - Przychodzę tutaj by sobie coś przypomnieć. – powiedziała stanowczo. – Ale nie potrafię. Odwiedziłam tyle miejsc, lecz nic mi się nie przypomina.
            - Bo nie chcesz tak naprawdę. Boisz się tych wspomnień. – chwyciłam ją za rękę. – Potrzebujesz czasu by pogodzić się z tymi wiadomościami co masz. Kiedyś ci się uda.
            - Idź za psychologa.
            - Chciałam ale nie mam jak iść na studia. Mała potrzebuje mnie.
            - Wiem o tym. – przytuliła mnie. – Jednak też nie pozwól sobie by ktoś odebrał ci wole kochania, ponieważ ktoś cię zranił.

            - Pyszne! – pochwaliła obiad Kate, która miała dzisiaj wolne. – Delicje poważnie.
            - Ty już się tak nie podlizuj. – uśmiechnęła się do mnie serdecznie i widziałam wdzięczność na jej twarzy.
            - Ja w życiu. – puściłam jej oczko.
            Siedzieliśmy w salonie i jedliśmy wspólny obiad. Cała nasza piątka była przy jednym stole i uśmiechała się od ucha do ucha. Rozmawialiśmy o wszystkim i dalej chcieli mi wybić pomysł pracy w tej restauracji. Jednak nie miałam ochoty zrezygnować z niej. W końcu się poddali i trzeba przyznać, że po mimo krótkiego tu pobytu czułam się jak w domu. Każdy starał mi się pomóc i sami od siebie zajmowali się Nina, która najbardziej ze wszystkich uwielbiała Chrisa z powodu, że się z nią wygłupiał. Pozwoliła sobie nawet by on zmienił jej pampersa rano i nie płakała przy ubieraniu. Widocznie to będzie jedyny mężczyzna, który ma do niej dostęp.
            - Jaka ona grzeczna. – uśmiechnęłam się wesoło do niej.
            - Bo jest wujcio. – powiedział Chris z pełną buzią. – Co nie kochanie? Wiesz jesteś moim ideałem.
            - Wiesz co? – spojrzała na niego rozbawiona Cat. – Podam cię o pedofilię.
            - Wara od mojego dziecka zboczeńcu! – rzuciłam w niego łyżką.
            Każdy zaczął się śmiać, nawet Nadia ponieważ jej ulubiony facet zrobił śmieszną minę.
            - Pójdziemy przed pracą na spacer? – spojrzałam na Nadię.
            Mała oczywiście nie zrozumiała jednak miałam pomysł na spędzenie popołudnia.
            - Pójdziesz sama? – spytała mnie niepewnie dziewczyna. – Umówiłam się Av, a on z Justinem.
            - Ej Justin poczeka, mała księżniczka nie. – oburzył się.
            Odłożyłam talerz trochę dalej, ponieważ skończyłam jeść. Podniosłam się i zaczęłam sprzątać. Oczywiście z pomocą przyszła mi Kate, która pogoniła mnie od sprzątania, co trochę zdenerwowałam się. Nie lubiłam gdy ktoś obchodził się ze mną jak z jajkiem.
            Wyciągnęłam małą z nosidełka i wzięłam na ręce. Oczywiście mała była już po swoim posiłku, przewinięta i wyspana.
            - To ją przebiorę i idziemy. – powiedziałam Chrisowi, który ucieszył się i odebrał mi małą.
- To ja ci pomogę.
            Chłopak był za tym dzieckiem głupi i nie mogłam uwierzyć, że moja kochana córeczka się do niego tak przyzwyczaiła. Przyznaje byłam zazdrosna o nią, jednak ja ją i tak mam na co dzień i częściej się nią zajmuje. Poszliśmy do pokoju i z szafki wyjęłam jej sukienkę i chustkę. Na dworze było ciepło i dlatego nie musiałam ubierać jej grubo. Chris próbował jakoś ją ubrać, lecz mu nie szło za dobrze, ponieważ mała się buntowała.
            - No daj się wujkowi ubrać. – jego głos był łagodny ale widziałam rozpacz w jego oczach. – No dalej współpracuj.
            Mała jak na zawołanie dała się ubrać. Przyznam byłam pod wielkim wrażeniem. Po ubraniu jej zeszliśmy na dół i zrobiłam dla niej herbatkę, by w razie czego mogła się napić.
            W wózku jej się nie podobało i zaczęła marudzić, ponieważ wolała być na rękach. Po wyjściu się uspokoiła i chłopak kierował nas gdzieś. Wózek ja prowadziłam a ona się rozglądała.
            Na dworze było strasznie ciepło więc jej nie przykryłam kocykiem. Machała sobie nóżkami i uśmiechała się.
            - Kochana jest. – spojrzał na mnie Chris, który stroił miny do małej. – I ładniutka.
            - Po mamusi. – zaśmiałam się.
            - Będzie wredna.
            - Czemu ?
            - Bo ruda jest.
            - Czyli ja też wredna jestem? – podniosłam jedną brew i spojrzałam na niego z rozbawieniem na twarzy.
            - Tak.
            - Mówił ci ktoś, że jesteś chamem? To że wtedy zła byłam to miałam powód.
            - W sumie prawda. To nie jesteś wredna.
            Z wózka wyjął małą i dał jej buziaka. Trzymając ją na rękach prowadził nas do parku z tego co się dowiedziałam. Kiedy minęliśmy bramkę powędrowaliśmy na plac zabaw, gdzie zajął huśtawkę i zaczął się z nią lekko bujać.
            Usiadłam na ławce i przyglądałam im się.
            Tak powinien zachowywać się biologiczny ojciec Niny, a nie jakiś obcy dla niej facet, który zna ją kilka dni. Zrobiło mi się trochę smutno z tego powodu, jednak postanowiłam to w sobie zdusić. Nie ma za kim nawet płakać. To była moja porażka życia, a dziecko widocznie jest szczęśliwe przy wujku niż przy tacie, który nigdy się o nią nie troszczył.
            - Nie bądź wredna dla Justina.
            Spojrzałam pytająco na niego, ponieważ nie wiedziałam dlaczego wspomniał o nim.
            - O co ci chodzi?
            - Wiem, że jest kompletnym idiotą teraz, jednak chłopak jest załamany. Po prostu nie radzi sobie z sytuacja jaka go spotkała. – poprawił chustkę małej.
            - Każdy sobie z czymś nie radzi. – mruknęłam. – A on jest po prostu pierdoloną gwiazdą, któremu kasa odebrała rozum.
            - A może jego ukochana nie pamięta go i nie wie jak ma jej pomóc sobie przypomnieć? – spojrzał na mnie znacząco.
            - To, że Avril go nie pamięta nie oznacza, że może tak się zachowywać. Co ja mam powiedzieć. Mam niecałe dziewiętnaście lat. Kochałam ojca dziecka, wybaczyłam mu, że wcześniej mnie wykorzystał a i tak nie potrafi zająć się swoim dzieckiem.
            - Tylko, że nie mogę kilku rzeczy ci powiedzieć i nie zrozumiesz tego tak.
            - Avril mi powiedziała. – przewróciłam oczami. – Wiedziałeś, że przychodzi do waszego ogrodu pomyśleć?
            - Wiemy o tym. Często u nas jest właśnie z tego powodu, by cokolwiek sobie przypomnieć.
            - Nie dręczcie jej tymi historiami. – uśmiechnęłam się do niego. – Potrzebuje czasu na oswojenie się z tym wszystkim. Też nie jest jej łatwo. A Justin swoim zachowaniem tylko pogarsza sytuacje. Powinien dać sobie spokój na jakiś czas. W końcu ona sobie przypomni.
            - Go boli to, że nie pamięta jak bardzo go kochała.
            - To niech nie zachowuje się jak dupek. Jestem tu trzy dni a osobiście go nie lubię. – zaśmiałam się. – Chodź do mamy. – wyciągnęłam rączki do małej.
            Odebrałam ją i wyciągnęłam jej herbatkę i podałam jej butelkę z piciem. Od razu zaczęła łapczywie pić.
            Chłopak usiadł koło mnie i przyglądał nam się.
            - Jesteś głupia za nią. – stwierdził wesoło.
            - To chyba najlepsze co mnie w życiu spotkało. – pocałowałam ja w czoło. – Na początku bałam się jak to będzie ale daje sobie radę.
            Kiedy mała już nie chciała pić, schowałam butelkę a jej ulubiony wujek przejął ją.
            - Nie rób…
            Chciałam go ostrzec przed tym, że mała może go obrzygać. Tylko, że było z późno. Był cały z jej rzygów. Wyciągnęłam wilgotne chusteczki i próbowałam go z tego oczyścić.
            - Ona tak często? – spytał zszokowany.
            - Jest mała i trzeba odczekać chwile aż jej żołądek przyjmie jakikolwiek pokarm. – wyjaśniłam spokojnie. – Nie możesz od razu nią kręcić, rzucać ponieważ będzie tak często.
            - To ją ode mnie teraz weź. – oddał mi ją.
            Wytarłam jej brudną pulchniutką buzię i wsadziłam do wózka.
            - Idziemy do domu. – stwierdziłam. – Musisz się przebrać a Justin nie będzę zadowolony, że go olałeś dla mnie i dziecka.
            W domu byliśmy w niecałe piętnaście minut. Mała zasnęła nam w połowie drogi i leżała sobie swobodnie w wózku w ogródku przy Kate, która czytała książkę i popijała sok.
            Ja w tym czasie postanowiła zacząć szykować się do pracy. Położyłam wybrane ubrania na łóżku i spojrzałam na zegarek. Była godzina piętnasta i miałam dwie godziny do wyjścia. Przyznam, że jakoś specjalnie długo malowanie i inne pierdoły nie zajmowały dużo czasu. Wyprostowałam tylko włosy i pomalowałam się. Minęło tylko pół godziny, więc zeszłam na dół, gdzie moim oczom ukazał się Justin. Przewróciłam oczami na jego widok i nawet się nie przywitałam. Za to moim oczom ukazała się inna scena. Obok niego leżała Nina, która przyglądała mu się wielkimi oczami.
            - Co robisz z moim dzieckiem? – mój głos był zły.
            Podeszłam do nich i wzięłam ją od niego. Domyśliłam się, że niedawno się obudziła. Jej oczka były jeszcze zaspane i lekko zamykały się.
            - Możesz przyciszyć? – spojrzałam złowrogo na niego. – Chce ją uśpić jeszcze.
            Chłopak nic nie mówiąc wyłączył telewizor i podniósł się. Poszedł do kuchni gdzie teraz zobaczyłam Avril i Cat, które coś majstrowały tam. Nagle zobaczyłam coś dziwnego. Obok niej był jakiś chłopak, który przytulał się do niej od tyłu a jego race były na jej brzuchu.
            - O Elena! – zauważyła mnie. – Chcesz z nami robić ciasto?
            - Za półtorej godziny idę do pracy. Gdzie Christian ?
            - To paskuda obrzygała go i szuka bluzki na przebranie. – oparł  chamsko Justin.
            Miałam ochotę mu przywalić, lecz w moich oczach zebrały się łzy. Nie chciałam by moje dziecko tego słuchało i poszłam na górę. Zamknęłam za sobą drzwi i włożyłam ją do łóżeczka. Pogłaskałam ja po policzku i uśmiechnęłam się.
            - Nie jesteś paskudą.
            Zostawiłam ją i zeszłam na dół szukając Kate, której nie było w ogrodzie. Rozmawiała z kimś przez telefon i czekałam aż skończy. Zapomniałam, że miałam do niej prośbę jeśli chodzi o dziadków Niny.
            Kiedy schowała telefon do kieszeni spojrzała na mnie z uśmiechem na twarzy. Wiedziała pewnie o mojej prośbie.
            - Dziadkowie Niny chcą przyjechać w weekend i czy mogę zaprosić ich na obiad? – zrobiło mi się trochę głupio.
            Nie powinnam jej pytać o takie rzeczy jak jestem tu ledwo trzy dni.
            - Możesz. Głupie pytanie. – zaśmiała się . – Przecież nie mogę zabraniać dziadkom twojej córki nie przychodzić tu.
            - Będzie jej ojciec.
            - To pokażemy mu co stracił. – klasnęła w dłonie. – Sobotę mam wolną i pomogę ci we wszystkim. Zrobimy jakiś dobry obiad i posprzątamy dom. Co ty na to?
- Sama posprzątam. – przytuliłam się do niej. – Dziękuje.
- Zaprosimy jeszcze jedną osobę, ponieważ Pattie często do nas przychodzi
w weekendy i nie chce jej zawieść.
- Mi to nie przeszkadza.
           
            Była godzina pierwsza w nocy kiedy wróciłam po pracy do domu. Zmęczona otwarłam drzwi i to co zobaczyłam rozczuliło mnie. Chris siedział na kanapie i spał a obok niego leżała Nina z poduszką pod głową i przykryta kołdrą. Na ziemi, leżała butelka z mlekiem, wypita do końca i brudny pampers. Wzięłam to i posprzątałam. Szturchnęłam lekko chłopaka by się obudził. Oczywiście tylko mruknął i poprawił się.
- Chris. – szepnęłam. – Chris obudź się.
- Nie obudzi się tak łatwo. – usłyszałam za sobą czyjś głos.
Odwróciłam się i zobaczyłam Justina, który trzymał w ręce szklankę z mlekiem. Spoglądał na mnie i widziałam jak lustruje mnie wzrokiem. Przewróciłam oczami i dalej budziłam chłopaka. Przecież nie pozwolę mu spać na kanapie, kiedy zajmował się moim dzieckiem.
Chłopak leniwie otworzył oczy i zaczął mi się przyglądać z dziwną mina na twarzy. Nie dziwie się dlaczego moje dzieciątko śmieje się kiedy tylko na niego spojrzy. Samej teraz zachciało mi się śmiać.
- Co się dzieje? – jego głos był zaspany.
- Idź do łóżka, ja już skończyłam prace. Zajmę się nią i tak zaraz wstanie ponieważ będzie głodna.
- Okay. – ziewną i rozciągnął się. – A ty nie miałeś iść do domu?
- Jakoś nie wyszedłem. – mruknął szatyn. – Nie miałem ochoty. Póki co u mnie w domu jakaś impreza rodzinna jest.
- To śpisz dziś na kanapie. – wstał Chris. – Dobranoc aniołku. – pocałował Ninę w policzek i poszedł na górę.
- Mam nadzieje, że to obleśne coś nie przeszkadzało ci. A jak tak to następnym razem zabiorę ją ze sobą. – warknęłam i odeszłam.

środa, 14 maja 2014

PRZEPRASZAM ALE MAM PROBLEMY Z LAPTOPEM I NIE MAM JAK DODAWAĆ ROZDZIAŁÓW ;C POSTARAM SIĘ DODAWAĆ ROZDZIAŁY Z INNEGO KOMPUTERA O ILE BEDE MIAŁA DOSTĘP.

środa, 23 kwietnia 2014

Rozdział 2

- Elena? 
            Podniosłam jedno oko i zobaczyłam nade mną Kate z szokiem na twarzy. Podniosłam się leniwie i spojrzałam na kanapę, na której nie było dziecko. Od razu rozbudziłam się i zaczęłam się rozglądać za dzieckiem, którego nie miałam pobliżu siebie. 
            - Gdzie jest Nina ? – spojrzałam wystraszona na Kate. 
            - Avril wzięła ją przed chwilą do siebie. – wyjaśniła. – Wyjaśnij mi dlaczego spałaś na podłodze? 
            - W nocy, przyszedł chyba twój syn z jakimś kolegą. Byli pijani, więc się nie odzywałam. Jeden z nich śpi u mnie w pokoju a drugi u siebie. – przygryzłam dolną wargę. – Nie chciałam się kłócić dlatego spałyśmy tutaj. 
            - Boże, co za nie wychowany gówniarz. – westchnęła. – Chodź. 
            Poszłam za nią po schodach i wparowała do pokoju swojego syna, który leżał na łóżku w ubraniach. Kobieta była wściekła i zaczęła nim trząść. Kiedy chłopak nie reagował, rozsunęła zasłony co spowodowało, że w pokoju było od razu jasno i wyszła. Po chwili wróciła z garnkiem wody i go po prostu oblała. 
            Chłopak od razu się podniósł zszokowany i spojrzał na swoja matkę. Jego mina mówiła, że nie jest zadowolony.
            - Co ty robisz? – spytał ją zły.
            - Zbieraj tyłek. – warknęła i spojrzała na niego złowrogo. – Idziemy budzić Justina. 
            Chłopak teraz mi się przyjrzał i zmarszczył brwi. Chyba szukał w głowie kim jestem. Nagle otworzył szeroko oczy usta. Wyglądał jakby zobaczył ducha. 
            - Mamy przesrane? 
            - Uwierz mi, że dowiecie się co to znaczy zająć się dzieckiem i zabrać komuś łóżko. – uśmiechnęła się szeroko. – Teraz idziemy budzić twojego przyjaciela. 
            Wyszliśmy z pokoju i poszliśmy do drugiego. Tam zastałam smród i od razu zrobiło mi się nie dobrze. Nie mogłam pozwolić by moje dziecko przebywało w takim smrodzie. Zrobiłam się wściekła i od razu wzięłam się do roboty. Otwarłam wszystkie okna, wcześniej rozsuwając zasłony i podeszłam do łóżka. Zrzuciłam z chłopaka kołdrę i zrzuciłam go z łóżka. 
            O nie… 
            Moje kochana córeczka nie będzie przebywać w syfie i brudzie. 
            Chłopak od razu wstał i zaczął rozglądać się po pokoju szukając winowajcy. Oczywiście nie zauważył mnie. 
            - Co jest grane? – spytał kiedy ziewał. 
            - Chłopie mamy przejebane. – mruknął syn Kate. – Radze ci…
            Nagle do pokoju wparowała Avril bez mojego dziecka, ale widziałam jak jest wściekła. Podeszła do Justina i uderzyła go w twarz z otwartej dłoni. Chłopak wydał się zszokowany.
            - Powiedz mi że się do niej nie dobierałem…
            - Gorzej stary. 
            - Cholera. – mruknął brunet. 
            - Jesteś powalony! – krzyknęła na niego blondynka.- Kretynie ty, wiesz że przegiąłeś w taki sposób, że lepiej mi się na oczy nie pokazuj i radze posprzątać ten pokój i łazienkę którą obrzygałeś a i lepiej….
            - Avril oni już mają wymierzoną karę. – przerwała jej kobieta. – Chociaż trochę obowiązków dodatkowych się przyda. 
            - Gdzie jest Nina? – wtrąciłam. – Pewnie jest głodna i musze jej pieluchę zmienić. 
            Wtedy chłopak, który zabrał mi pokój spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam szok. Przewróciłam oczami i podeszłam do dziewczyny. 
            - Śpi, w lodowce było jeszcze mleko to jej dałam. – wypięła dumnie swoja pierś. – Póki co Cat przy niej leży i razem chrapią. 
            - Dzięki. – uśmiechnęłam się do niej. 
            Spojrzałam na chłopców i miałam ochotę splunąć im na twarz. Jednak nie chciałam pokazywać się od złej strony. 
            - No więc, co przeskrobałem? – spytał brunet niepewnym głosem. 
            - Zabrałeś pokój matce i dziecku, które spały w salonie. Oczywiście nie wiedzieliście kto wam otworzył drzwi ponieważ byliście zbyt pijani. – podeszła Cat do nich. – Dziewczyna spała na twardej podłodze bez koca i poduszki a dziecko okryte samym kocem na kanapie. Chcecie sami wymierzyć sobie kare?
            - No nie wiem… - podrapał się Chris po głowie. – Pewnie i tak co byśmy wymyślili będzie za łagodne. 
            - Zgadłeś. – podeszła do niego Avril z uśmiechem na twarzy. – Jednak Pattie i tak się o wszystkim dowie. – spojrzała słodko na Justina. – Ciekawe czy będzie zachwycona tym wszystkim.  Obiecałeś jej, że pić nie będziesz a ty znów robisz swoje. 
            - No ciociu…
            - Nie ciociu mi. Ja mam być za godzinę w pracy a Elena miała szukać pracy, no więc przez was nie pójdzie dzisiaj składać cv. Więc zaopiekujecie się Niną a ona będzie was nadzorować i a w nocy ja wam pokaże jakie miała trudności dziewczyna z dwu miesięcznym dzieckiem. Póki co musi wam kac przejść i wszystko w temacie. Tylko czy Elena…
            - Nie pozwolę tym alkoholikom zbliżyć się do mojego…
            I przerwał mi słyszalny płacz małej. Od razu przybiegła zaspana Cat z nią i mi ją oddała wystraszona. Mała gdy zobaczyła mnie przestała płakać i poczułam co jej przeszkadzało. Położyłam ja na przewijaku i zaczęłam ją przewijać. Przy tym stroiła różne słodkie minki. Poprosiłam Kate by przy niej stanęła a ja poszukałam dla niej jakiś czystych ubranek. Oczywiście co by było gdyby była cicho przy ubieraniu jej małego tyłka. 
            W końcu wsadziłam ją do nosidełka zaczęła się rozglądać. 
            - Tak więc poznajcie Ninę. – powiedziałam wesoło. – Ma dwa miesiące, nie lubi jak ktoś zabiera jej pokój oraz gdy śmierdzi alkoholem. Teraz idę ją nakarmić, ponieważ jak każdy niemowlak pije z piersi oraz lubi czysty pokój, który nie śmierdzi jak w gorzelni. Dlatego pozwolę wam tu posprzątać, przebrać poszewki na łóżku i w łóżeczku. Posprzątać miało oznaczać, umyć okna, podłogi pościelić łóżko, a że w łazience jest narzygane, weźcie się do roboty.
            - Spoko. – uśmiechnął się Justin. 
            Wiedziałam kim on jest i domyśliłam się, że pewnie wynajmie jakąś służącą do tego. 
            - A to że jesteś jakąś pierdoloną gwiazdą nie oznacza, że możesz zadzwonić po sprzątaczkę. Macie dwie godziny. – wyszłam z dzieckiem z pokoju i zeszłam na dół. 
            W salonie rozłożyłam kocyk na ziemię i ją położyłam na brzuchu, by mogła sobie pooglądać świat z innej perspektywy. Ponieważ przyszła pora karmienia musiałam się wykąpać. Mała nie umiała chodzić ani raczkować więc mogłam iść się po prostu wykąpać. Wróciłam się do pokoju i zobaczyłam dalej stojących chłopców, nawet się do nich nie odezwałam i zaczęłam szukać jakiś ubrań. Wtedy spojrzałam na zegarek. 
            - Czy ja dobrze widzę, że jest przed siódmą? 
            - Tak. – powiedział Chris. – Elena…
            Wzięłam ubrania i podeszłam do nich. 
            - Słucham.

            - Przepraszam za ten incydent. – uśmiechnął się do mnie Chris. – Mam nadzieje, że możemy się jakoś odwdzięczyć.
            - Nic się nie stało, pokój sama sobie posprzątam i tą łazienkę. – uśmiechnęłam się do niego. – Tylko ostatni raz taki wybryk. 
            - Nie ma sprawy. To może jak ty będziesz…
            - Nie. Dam sobie radę z dzieckiem. – spojrzałam na Justina, który niczym się nie przejmował. – Po prostu nie podchodźcie do niej pijani, boi się. 
            - Da się zrobić. A teraz leć się umyć. 
            Wyszłam z pokoju i poszłam do łazienki na parterze. Wzięłam szybki prysznic, ponieważ po sprzątaniu będę musiała znów się wykąpać i iść szukać pracy z małą. Wzięłam ją na ręce i tak jak wczoraj wyciągnęłam pierś i zaczęła sobie jeść. 
            Powoli przyzwyczajałam się do tego bólu, który mi zadawała i nie musiałam potem robić sobie masarzu. Jednak czułam, że pokarm powoli mi zanika i nie będę mogła jej już tak karmić. Po zjedzeniu wzięłam ją i poszliśmy do pokoju. Włączyłam radio a małą dałam do łóżeczka. Pokój był wywietrzony więc mogłam sprzątać, lecz i tak jedno okno zostawiłam otwarte. 
            po cichu leciała piosenka całego tego Justina, pogłośniłam ponieważ słuchałam jego piosenki mimo tego, że prywatnie nie poznałam go z dobrej strony. 

            - Jesteś głodna? – spytała mnie Cat. 
            Byliśmy w trójkę w domu. Avril poszła o dwunastej ponieważ musiała jechać do studia a Justin nie chciał słyszeć wrzasków dziecka. Oczywiście musiałam mu dogryźć. 
            Mała spała u góry ale przez elektroniczną nianię usłyszę jak płacze. W ręku trzymałam kubek z gorącą czekoladą i oglądaliśmy telewizje.
            - Nie. – odparłam.
            - Na pewno ? 
            - Tak. – uśmiechnęłam się do niej. 
            - To co robimy? – spytał nas Chris. 
            - Ja bym poszła na spacer. Małej i tak muszę iść po pampersy. 
            - To pójdziemy na zakupy. – klasnęła w dłonie dziewczyna. – Ale ja prowadzę wózek!
            - Ty zrób sobie swoje dziecko. – szturchnął ją jej brat. – W sumie nie rób, ponieważ przed kupą uciekasz.
            Przewróciłam oczami i postawiłam kubek na stole. Podniosłam się i podeszłam do okna. Widziałam jak niebo staje się zachmurzone i pewnie będzie padać. Skrzywiłam się ponieważ mój plan nie wypali a ja muszę iść po te pampersy. Dziecka nie chciałam zostawiać samej z nimi, ponieważ bała się widziałam to po niej. Kiedy odchodziłam od niej a zostawała przy niej inna osoba robiła się strasznie marudna. 
            Nagle poczułam wibracje w moim telefonie i spojrzałam na wyświetlacz. Byli to dziadkowie Niny. Pewnie chcieli się dowiedzieć co się z nami dzieje i w ogóle. Kochali ja strasznie mocno i czułam się winna, że teraz nie mają ją blisko siebie. Jednak musieli zrozumieć, że ich syn mimo wszystko nie jest odpowiedzialny za swoją córkę i woli imprezować niż się nią zająć. 
            - Dzień dobry. – przywitałam się miło.
            - Dzień dobry Elenko. 
            Jak ja nie lubię jak ktoś mnie tak nazywa. Przewróciłam oczami i miałam szczęście, że oni tego nie widzieli. 
            - Jak tam u naszej wnuczki? 
            - Właśnie śpi sobie , po jej pobudce idziemy na spacer. A co u państwa? 
            - A dobrze. No prawie, nasz syn się zbuntował i nie chce płacić na dziecko. Jednak my będziemy przelewać na twoje konto pieniądze, ponieważ sama nawet jak znajdziesz sobie prace nie dasz rady jej utrzymać. 
            - Dziękuje bardzo. Jednak nie potrzebuje dużej kwoty.       
            - Tak sobie pomyślałam Eleno, czy możemy ją kiedyś zabrać na dwa dni do siebie. – jej głos był nie pewny.
            Ten pomysł mi się nie spodobał, jednak nie mogłam im odmówić. Przecież to ich wnuczka i mieli prawo ją zabierać. Zaczęłam się zastanawiać nad tym pomysłem i jak mogłam im delikatnie odmówić. 
            - A może byście przyjechali na weekend tutaj. Tylko, że nie mamy wolnego pokoju i musieli państwo w hotelu przenocować. 
            - To przecież zrozumiałe. – zaśmiała się kobieta. 
            - To porozmawiam jeszcze z Kate i odezwę się. 
            - Tylko, że będzie z nami nasz syn. Musi się przyzwyczaić że jest ojcem. A inaczej też go nie zmusimy. 
            - To zbytnio mi się nie podoba. – westchnęłam. – Lecz jest ojcem. Mimo wszystko, że chciał ją odzyskać dla kasy. 
            - Wiemy o tym. – jej głos był zmartwiony. – Ale obiecuje, że już takich propozycji nie będzie miał. 
            - Ta dziewczyna jest w ciąży? – spytałam z ciekawości. 
            - Całe szczęście nie z nim. – usłyszałam ulgę w jej głosie. – Ojciec chciał go już wyrzucić z domu. 
            - Nie dziwię się. 
            - Dobrze ja musze kochana kończyć. 
            - Do usłyszenia. 
            - Do usłyszenia. 
            Schowałam telefon do kieszeni i odwróciłam się. Na rękach Chrisa była mała i jak zwykle machała sobie rączkami. Robił do niej miny i śmiała się wesoło do niego. Podobało mi się ten widok, ponieważ jej ojciec nigdy nie robił takich rzeczy i chyba szybko się do niego przyzwyczaiła. Podeszłam do niego i chciałam ją zabrać, lecz nie mogłam, ponieważ zbuntowała się i zaczęła płakać. 
            - Lubi cię. – spojrzałam na chłopaka. 
            - To dobrze. – uśmiechnął się. – Przynajmniej nie będzie płakać jak będą ją brać na ręce. 
            - A mnie czemu nie lubi? – spytała zdziwiona dziewczyna. – Przecież dłużej mnie zna. 
            - Bo jej nie przekupiłaś. – powiedziałam jej. – Chris robi miny do niej. Ale coś wam pokaże. 
            Podeszłam do panina, które było w salonie i otwarłam je. Tą małą sztuczkę na małą odkryłam podczas ciąży, kiedy miałam lekcje grania na pianinie. Zawsze kiedy kończyłam grać na pianinie kopała mnie, że chce słuchać dalej i nawet po urodzeniu jak słuchała z płyty grania, był ryk, że chce dalej. Moja córka będzie w przyszłości muzykiem. 
            Zagrałam krótką melodię a ona przestała się śmiać i wsłuchała się. Kiedy zamknęłam klapę zrobiła wściekłą minę jednak nie płakała. 
            - Gruu… 
            - Gruu? – zaśmiała się Cat. – Ona ma talent do mówienia. 
            - Też tak mówiłaś.
            - No fakt. 
            Zaczęłyśmy się śmiać. Chris trzymając małą prawie nie posikał się ze śmiechu i nagle usłyszałam, że ktoś wchodzi do mieszkania. Spojrzałam tam i ujrzałam pana gwiazdkę. Oczywiście się do niego nie odezwałam i dalej się śmiałam. Chwyciłam kubek i upiłam łyk.
            - Stary ale miałem jazdę w domu. – zaczął Justin. – Matka normalnie chciała mnie zabić. 
            - I bardzo dobrze. – odparła mu chamsko Cat. – Weź się ogarnij bo odbiło ci całkowicie w ciągu tych kilku miesięcy.
            Nie odpowiedział jej nic i spojrzał się na mnie. Ja natomiast ignorowałam go i podeszłam do swojego dziecka całując w czoło. Jej reakcja była od razu, chwyciła mnie za włosy i szarpnęła. 
            - Tak możesz chłopców traktować jak cię skrzywdzą. – oderwałam jej rączkę od swoich włosów. – A teraz wujek się tobą zajmie dalej, bo pewnie lepiej ci u niego niż u mnie. 
            - No to teraz samolocik. – zaczął z nią powoli się obracać. – I w drugą stronę. 
            - Dobrze się czujesz? – spytał go szatyn.
            - Jasne, wiesz jaka fajna zabawa? Normalnie czuje się jakbym miał dziesięć lat. – podrzucił małą, która się zaśmiała. 
            - Dzieci są obleśne. – stwierdził. 
            - Na pewno mniej niż ty. – uśmiechnęłam się do niego. 
            Chłopak spojrzał na mnie złowrogo, lecz nie zdążył mi cokolwiek odpowiedzieć, ponieważ do domu przyszła Kate, która widocznie była zmęczona. Pomogłam jej z reklamówkami w których zobaczyłam paczkę pampersów co mnie trochę zdziwiło ale jej podziękowałam. Rozpakowałam zakupy i zaniosłam pampersy do pokoju. Wracając zobaczyłam kobietę, która wściekła rozmawiała z chłopakami. 
            - Jak mogliście pozwolić jej samej posprzątać wasz bałagan? – jej wzrok był morderczy.
            - Przeprosili mnie, więc nie ma o czym mówić. Po drugie wole sama posprzątać, ponieważ faceci nie potrafią. – wytłumaczyłam ich puszczając oczko Chrisowi. – To nie ma problemu, mała sobie spała i była grzeczna. 
            - No dobrze. – uśmiechnęła się do mnie. – Justin mam nadzieje, że wrócisz do normy w końcu. 
            - Co wy do mnie macie! Jestem normalny! – wrzasnął i wyszedł z domu.
            Zdziwiona byłam jego reakcją ale miałam to gdzieś. Według mnie był zakochany samym sobie i nic go nie interesowało. 
            W sumie uderzyła mu kasa do głowy. 
            
            Spojrzałam w lustro i musiałam stwierdzić, że wyglądałam dość elegancko jak na swój wiek. Miałam dopiero osiemnaście lat no prawie dziewiętnaście lat i zamiast iść dalej się uczuć zostałam matką i szukam pracy. Poprawiłam swojego koka i spojrzałam na dziecko, które było w nosidełku. 
            Oczywiście nie brałam jej ze sobą, lecz zostaje pod opieką Chrisa i Cat która nie chciała bym brała ze sobą dzieciaka. W sumie oni wiedzieli, że boję się zostawić im małej, dlatego idą ze mną. W aucie był naszykowany fotelik i wózek w bagażniku. Mieliśmy po drodze iść na zakupy. Ponieważ jeszcze trochę czasu miałam dostawać rentę po rodzicach. 
            Kiedy znalazłam się w salonie, wyszliśmy z domu i poszliśmy do auta. Pierwsze nasze miejsce była restauracja w której przyjmowali kelnerki wieczorowo. Pasowało by mi to, że mam pracować jako kelnerka. 
            Zatrzymaliśmy się w centrum miast i zaparkowaliśmy na jakimś parkingu. Teraz mieliśmy misję pochodzić po mieście i znaleźć dla mnie prace. Weszłam do restauracji i pokierowałam się w stronę pierwszego kelnera. 
            - Dzień dobry, czy jest kierownik? – spytałam się go miłym głosem.
            - Dzień dobry. – uśmiechnął się do mnie. – Tak u siebie w biurze. Chcesz się tutaj przyjąć? 
            - Tak. 
            - Jest pani pewna? To nie jest zwykła restauracja. Za dnia owszem ale wieczorami jest tu inaczej. 
            - Potrzebuje pracy. – wyjaśniłam mu. – Mam na utrzymaniu siebie i dziecko, nie ważne gdzie będę pracować. 
            - Już panią prowadzę. 
            Poszłam za chłopakiem, który zaprowadził mnie do biura. Weszłam do środka i zobaczyłam przed sobą wysokiego starszego ode mnie faceta o jakieś osiem lat i  siedział w nosem w papierach. Kiedy tylko mężczyzna poinformował go o mojej obecności spojrzał na mnie i się wyprostował. Widziałam jak lustrował mnie wzrokiem i oceniał. Czułam się skrępowana. Mężczyzna, który mnie przyprowadził i mnie zostawił sam na sam z właścicielem.
            - Usiądź. – wskazał na fotel naprzeciwko niego.
            Zrobiłam to co powiedział i dalej mi się przyglądał. 
            - Czym mogę pani służyć? – jego głos był poważny.
            - Nazywam się Elena Straburg. – przedstawiłam się. – I szuka pan kelnerki. 
            - A ty nie uczysz się? 
            - Właśnie skończyłam liceum. – wyjaśniłam. – I szukam tutaj pracy. 
            - Tak, więc nie będę sprawdzał twojego cv ponieważ, nie masz doświadczenia. Jednak mogę cię przyjąć. Od kiedy możesz pracować. 
            - Od jutra. – uśmiechnęłam się do niego.
            - Więc twoja praca będzie polegała na tym, że masz zachęcać klientów do kupowaniu drinków i innych rzeczy w naszej restauracji. Pracę masz od godziny osiemnastej do dwudziestej czwartej. Strój od nas dostaniesz. 
            - Jak mam ich zachęcać? – byłam zdziwiona.
            - Ubierasz się seksownie ale z klasą, rozmawiasz z klientami, słuchasz ich żali, lecz nie mają prawa cię obmacywać. 
            - Tylko, czy matka nie powinna tak pracować. – podniosłam się. 
            Mężczyzna zdziwił się moim słowom i miałam już wychodzić, kiedy mnie zawołał. Spojrzałam na niego i widziałam zdecydowanie na jego twarzy. 
            - Dam dwa tysiące dolarów. 
            - Tylko, że ja nie chce pracować jak prostytutka. Nie chce sypiać z facetami.
            - Nie! – powiedział dość głośno. – Z nikim nie będziesz sypiać! Od tego mam inne kobiety. Potrzebuje pilnie pracownicy, bym mógł zorganizować odpowiedni grafik. Nie masz ubierać się wyzywająco tylko elegancko. Nie masz rozmawiać z nimi o sprawach łóżkowych lecz o codziennych sprawach. Masz być jakby ich koleżanką. Rozumiesz? 
            - Mam dziecko. Nie mam wyjścia. – westchnęłam. – Żadnych spraw łóżkowych. I będę pracowała tylko sześć godzin? 
            - Od poniedziałku do piątku. We weekendy masz wolne
            - Dlaczego jest pan tak wyrozumiały? 
            - Mam siostrę w twoim wieku i przechodzi przez to samo. – uśmiechnął się. – Pracuje tu też. Oczywiście nie mów nikomu ile zarabiasz. Jutro przyjdź piętnaście minut temu i podpiszemy umowę. Zostaw mi tylko swoje cv ponieważ tam są twoje dane. Numer konta wyślij mi mailem. – podał mi jakąś kartkę. – Do jutra. 
            - Do zobaczenia. 
            Wyszłam z budynku z wielkim uśmiechem na twarzy. Przed restauracją stało rodzeństwo, którzy rozmawiali ze sobą dość poważnie. 
            - Chcesz tu pracować? – spytał ostro Chris.


            - Mam z nimi umowę. Jestem tylko kelnerką i nikim innym. Jeżeli mi się nie spodoba, od razu rezygnuje. 

            - Na pewno? – spytała Caitlin.
            - Tak. – wzięłam swoje dziecko na ręce. – Mamusia nie będzie dziwką. 
            - Giii…

czwartek, 17 kwietnia 2014

Rozdział 1

- Dziękuje, że chcesz mi pomóc. – spojrzałam na kobietę, którą widziałam po raz drugi na oczy.
            - Ja ci tylko daje dach nad głową. – spojrzała na mnie z troską. – Oraz gdy będę po pracy mogę zająć się twoim dzieckiem, lecz gdy będę miała na taką samą zmianę co ty będzie trzeba nianie wynająć.
            - Wiem proszę pani.
            Usłyszałam od małej płacz i odwróciłam się. Właśnie się obudziła i była głodna. Niestety musiałam ją czymś zająć, ponieważ zostało nam chwila drogi a na autostradzie nie wypadało się zatrzymywać.
            Z torby wyciągnęłam jej ulubioną zabawkę oraz włączyłam radio. Uwielbiała słuchać muzyki oraz wtedy usypiała. To zależało od jej humoru w sumie od razu zobaczyłam jak na jej pulchnej buzi niewielki uśmieszek i swoje duże niebieskie oczy rozszerzyła. Czasami robi takie miny, że nie da się przestać się śmiać. Właśnie w tej chwili zaczęłyśmy się śmiać z jej miny.
            - Nie mów mi proszę pani, lecz po imieniu. Będziemy ze sobą mieszkać, wiec nie ma sensu mówić sobie per ty.
            - W sumie racja. – spojrzałam na nią z uśmiechem na twarzy. – Tylko, jak odłożę trochę pieniędzy od razu znajdę sobie mieszkanie.
            - Twoja matka by nie chciała byś teraz mieszkała sama z dzieckiem. – skręciła w jakąś uliczkę. – A tak po za tym moje dzieci ucieszą się.
            - W moim wieku jest tylko Chris z tego co mi opowiadałaś.
            - Tak. Moja córka jest starsza. Jednak co dziennie wpada do mnie siostrzenica. Jest także starsza od ciebie. Tylko, że ona dużo nie pamięta z przeszłości Eleno, wiec zbytnio nie wypytuj jej o przeszłość.
            - Nie interesuje się życiem innych. – spojrzałam na małą.
            Mała jednak nie zasypiała i gdy tylko zobaczyła, że jej się przygląda zaczęła dawać swój koncert. Musiałyśmy zatrzymać się na poboczu, ponieważ inaczej byśmy nie wytrzymały. Wysiadłam z samochodu i poszłam po moją kochaną kluseczkę, która była zapłakana. Kiedy była już u mnie na rękach spojrzała na mnie i postanowiła pomachać swoimi rękami by mnie pośpieszyć. Lecz przed wyjazdem odciągnęłam mleko i mogłam dać jej z butelki.
            Dobrze, że nie rozróżniała zbytnio skąd pije i bez problemu ciągnęła smoczek od butelki i jadła. Podczas karmienia dałam jej słodkiego buziaka w czoło i przyglądałam jej się. Była najpiękniejszą dziewczynką pod słońcem! Moim małym oczkiem w głowie, lecz miałam obawy.
            Bałam się, że jako samotna młoda matka nie podołam zadaniom, które są związane z małą. Opieka nad nią pochłaniała mi sporo czasu a pieniądze jakie dostawałam z funduszu póki co starczały ledwo do końca miesiąca. 

            Nie chciałam by coś jej brakowało, jednak musiałam przyznać samej sobie, że kolorowego życia przy mnie nie będzie miała. 
            W oczach miałam łzy. Nie lubiłam o tym myśleć, ponieważ wtedy popadałam w depresję i zamykałam się w sobie. 
            Kiedy mała najadła się poklepałam ją po plecach by  się jej odbiło. Na moje szczęście ulało jej się i cała moja bluzka była upaćkana od mleka. Wytarłam ja pieluszka, którą podała mi Kate i wytarłam małą oraz siebie. Wsadziłam do fotelika i pozwoliłam sobie wrócić na miejsce pasażera. Nawet nie wiecie jak mała szybko zasnęła. 
            - Dobrze ci idzie. – pochwaliła mnie kobieta.
            - Na początku było ciężko. – westchnęłam. – Od nikogo nie miałam pomocy i prosiłam pielęgniarkę w szpitalu o pomoc. Wstyd mi było.
            - Szkoda, że nie wpadłam wcześniej po ciebie. Dużo bym ci pomogła. 
            - Przynajmniej nie jestem taka jak inne laski. – uśmiechnęłam się. 
            - W młodym wieku, stałaś się dorosła kobietą. 
            - Można tak powiedzieć. 
            W końcu po piętnastu minutach dotarliśmy do naszego nowego domu, gdzie miałam zamieszkać z moją piękną córką. Kate wzięła moje bagaże a ja Ninę. Oczywiście musiała się obudzić i zacząć być ciekawa wszystkiego wokół. Kiedy była na moich rękach rozglądała się i miała na twarzy mały grymas. 
            - Co ci się nie podoba? – spytałam się jej. – Będzie ci tu lepiej niż myślisz. Chociaż nie wiem czy potrafisz myśleć. 
            - Gi… - odparła mi. 
            - To się nagadałaś kochanie. – zaśmiałam się. 
            Weszłam do domu i zobaczyłam dwie dziewczyny w salonie siedzące na kanapie. Widziałam jak musiały być ze sobą zżyte ponieważ rozmawiały ze sobą z wielką swobodą. Przyjrzałam im się, ponieważ poczułam ukłucie zazdrości. Też chciałam mieć z kim tak pogadać. Od kiedy zaszłam w ciążę moja przyjaciółka odwróciła się ode mnie a samotność mnie dobijała co raz bardziej.
            Nagle blondynka podniosła głowę i zauważyła mnie. Delikatnie się do niej uśmiechnęłam lecz nie miałam odwagi by coś powiedzieć. 
            Jeśli chodzi o mnie nie jestem odważną dziewczyną, która łatwo nawiązuje kontakty, lecz przychodzi mi to z wielkim trudem. Jednak kiedy z kimś się już dogadam nie potrafię bez tej osoby tak jakby funkcjonować. Szybko przyzwyczajam się do ludzi, a kiedy odchodzą zadają mi wielki cios, po którym ciężko mi się pozbierać. 
            Za śladem blondynki poszła druga dziewczyna i zamiast na mnie spojrzała na moje dziecko. Podniosła się i zaczęła do mnie podchodzić z wielkim uśmiechem na twarzy. Trochę nie zręcznie się poczułam kiedy stanęła przede mną i spojrzała na małą, która się wystraszyła i zaczęła płakać. 
            - Ciii… kochanie. – zaczęłam ją bujać. – Już wszystko dobrze.
            Oczywiście nie zadziałało to i doszłam do wniosku, że czas zmienić jej pieluszkę. Przecież nie może cały czas chodzić w tej jednej i samej, którą założyłam jej przed wyjazdem. 
            - Ym… Gdzie mogę ją przewinąć? – spytałam dziewczyny. 
            - Na kanapie. – odpowiedziała jakby to było oczywiste. – Pomogę ci.
            - Nie trzeba. – odparłam z dystansem. – Dam sobie radę. 
            Podeszłam do kanapy i położyłam Ninę, która zaczęła głośniej wyć. Przewróciłam oczami i zaczęłam rozbierać ją z jej spodenek. Od razu zrozumiała o co chodzi i przestała płakać. Uwielbiała być w samym pampersie, ewentualnie bez. Robiło jej to wielką frajdę i czuła się bardziej swobodnie. Tylko była mała wada. Nie lubiła się ubierać. Nie chciała. 
            Kiedy miała na sobie świeżego pampersa, postanowiłam póki co nie ubierać jej, by tylko przedłużyć czas oczekiwania na płacz. Dziewczyny mi się przyjrzały a ja nie wiedziałam co mam zrobić. 
            - Tak w ogóle jestem Caitlin. Córka Kate. – przedstawiła się dziewczyna, która do mnie podeszła. – A to jest Avril moja kuzynka.
            Nagle przyjrzałam się tej drugiej dziewczynie, która pierwsza na mnie spojrzała. To była ta sławna piosenkarka, która straciła pamięć. Zrobiło mi się bardziej niezręcznie. Przygryzłam dolna wargę i przeniosłam wzrok na swoje maleństwo które machało sobie rączkami i nóżkami. Zdjęłam z jej głowy chustkę i poprawiłam włosy, które jak na jej wiek były dość długie. 
            - Jestem Elena. – przedstawiłam się. – A to Nina. 
            - Twoja siostra? – spytała Avril.
            - Nie. Moja córka. – szepnęłam.
            Czekałam aż ktoś zacznie się ze mnie śmiać, lecz kiedy po dłuższej chwili nikt nie wybuch śmiechem spojrzałam na nie. Były w szoku i mi się przyglądali z niedowierzeniem. 
            Nie spodziewała się takiej reakcji. 
            Nagle do salonu weszła Kate z uśmiechem na twarzy i wzięła sobie małą na ręce. Oczywiście to był z ruch, gdyż mała znów zaczęła płakać. Po prostu nie była przyzwyczajona że ktoś oprócz mnie bierze ją na ręce. Musiała się przyzwyczaić do obecności innych w jej życiu. 
            - Niunia. – zaczęła ją delikatnie podrzucać. – Nie płacz. Ładne dzieci nie płaczą, a ty jesteś za ładna by płakać. – spojrzała na mnie nagle. – Mam nadzieje, że dziewczyny nie były chamskie. 
            - Mamo! – oburzyła się jej córka. – Ja ni jestem chamska. I ja też chce małą! 
            - Boże.  – westchnęła Avril. – Teraz mała nie będzie miała spokoju. 
            - Trzymaj Cat i uważaj nie upuść jej. – spojrzała na nią surowo. – A ty chodź ze mną, pokaże ci twój pokój. – wzięła mnie za rękę. – Avril idziesz z nami ? 
            - Jasne. – uśmiechnęła się szeroko. – I tak z Cat sobie nie pogadam, ponieważ wybrała Ninę. 
            Weszłam po schodach na górę jednak czułam się nie swojo nie mając małej na rękach, która została z dziewczyną na dole. Kiedy stanęłam przed drzwiami swojego nowego pokoju poczułam strach, przed tym co może mnie tu spotkać. 
            Tak byłam pesymistka i najchętniej bym uciekła z dzieckiem najdalej gdzie się da. 
            W moim pokoju nie było tak źle jak myślałam na początku. Był on w kolorze wrzosu z białymi meblami oraz łóżeczkiem. Stałam na środku i przyglądałam się temu wszystkiemu ze zdziwieniem.  
            Nie potrafiłam uwierzyć w to co się tutaj dzieje. 
            - Podoba ci się? – spytała mnie kobieta. 
            - Tak. Jest tu pięknie. – uśmiechnęłam się. – Nina też by tak powiedziała jakby potrafiła mówić. 
            - Na to sobie jeszcze poczekasz. – zaśmiała się Avril. – Póki co daje czadu na dole z płaczem. 
            Na gorę wbiegła wystraszona Caitlin, która widocznie nie widziała co ma zrobić z dzieckiem. Wzięłam ja od niej i spojrzałam czule na swoje maleństwo. 
            - I co tak płaczesz. Nikt ci przecież krzywdy nie robi. Patrz tu jest twoje łóżeczko. – podeszłam do niego. – A teraz cię do niego położę i będziesz grzecznie oglądała jak pozytywka się kręci. 
            Zrobiłam to co powiedziałam i nakręciłam słoniki by się kręciły. Zaczęła cieszyć się do zabawki i po łzach nie było nawet śladu. 
            Spojrzałam na nasze bagaże i doszłam do wniosku, że teraz powinnam się rozpakować. Kate wyszła i zostawiła mnie samą z dziewczynami. Bez słowa podeszłam do swoich walizek i zaczęłam wyjmować z niej ubrania.
            - Pomóc ci? – spojrzała na mnie Cat.
            - Jak chcesz. Nie musisz mi pomagać. Dam sobie radę. 
            - A gadasz głupoty. Sama sobie nie dasz rady z tymi rzeczami.
            Miałam już odpowiedzieć gdy mój telefon zadzwonił. Wyciągnęłam go i spojrzałam na wyświetlacz. Z niedowierzeniem usiadłam na łóżku i dokładnie przeczytałam nazwę osoby, która do mnie dzwoniła. 
            - Czego chcesz? – mój głos był oschły.
            - Gdzie jesteś ?
            - Po co ci to wiedzieć?
            - Masz moje dziecko…
            - Z tego co wiem będziesz miał kolejne, więc Nina nie jest ci do życia potrzebna. Teraz sobie przypomniałeś o córce? A gdzie byłeś kiedy co noc płakała albo jak trzeba było ja nakarmić?
            - Elena…
            - W sądzie będziesz mógł się wypowiedzieć na temat bycia ojcem dla mojego dziecka, a do końca tygodnia chce pieniądze na swoim koncie dla małej, ponieważ pieluszki się kończą a ja pracę zaczynam za parę dni. 
            - Poważnie chcesz tak to zakończyć? – był zdziwiony.
            - Chce dobra dla mojej córki. A póki co ty nie sprawiasz osoby, która o nią zadba, póki co od kiedy jest na świecie zająłeś się nią dwa razy i to nie więcej niż pięć minut. Więc o czym chcesz tu rozmawiać. A no tak pewnie rodzice ci kazali inaczej nie dostaniesz kasy na imprezy, a oni będą przesyłać mi. 
            - Elena chce widzieć się ze swoim dzieckiem!  - był wściekły. 
            - Pieniądze do końca tygodnia. 
            Rozłączyłam się i wyłączyłam telefon. Dziewczyny mi się przyglądały z zaciekawieniem na twarzy. Póki co byłam wściekła i nie chciałam nic nikomu nie mówić, lecz znałam siebie. Nie mogłam niczego w sobie trzymać. Musiałam się wygadać inaczej dostałabym na głowę.
            - Palant. – syknęłam. – Rozumiecie, jak można z powodu pieniędzy zainteresować się dzieckiem. Żałuje, że kiedykolwiek na niego spojrzałam!
            - Spokojnie. – podeszła do mnie Avril i objęła mnie jednym ramieniem. – Mała zasnęła i nie chcesz chyba jej obudzić. 
            Spojrzałam się na łóżeczko i uśmiechnęłam się. Spała wesoło a ja się od razu uspokoiłam. 
            - Co się stało? 
            - Przypomniał sobie o córce, ponieważ rodzice zabiorą mu pieniądze jak nie będzie się nią interesował. – podeszłam do łóżeczka. 
            Spojrzałam na nią i musiałam przyznać, że słodszego dziecka nigdy nie widziałam. Pogłaskałam ją delikatnie po policzku. Najchętniej bym jej nie zostawiała ani na chwilę samej z obcymi dla niej ludźmi. 
            Usłyszałam jak drzwi od pokoju się zamknęły i wiedziałam, że zostałam sama.

            Obudził mnie płacz dziecka, więc leniwie podniosłam się z łóżka i podeszłam do łóżeczka. Wzięłam dziecko na ręce i wyciągnęłam swoją pierś by mogła najeść się. Słyszałam jak wzdychała oraz czułam nieprzyjemny ból. Jednak musiałam go znieść, ponieważ nie chciałam by piła od razu zwykłe mleko z proszku. 
            Oczy mi się zamykały i chciałam spać, lecz nie mogłam sobie na to pozwolić. Nienawidziłam jak ona się budziła, ponieważ nie mogłam się wyspać. Musiałam jednak to znieść. Nie mogłam przecież, prosić w środku nocy kogoś o pomoc. 
            Kiedy Nina była najedzone odczekałam aż jej się odbije, lecz nie chciało jej się. Jedynie wesoło machała rączkami jakby była bokserem. 
            - Nie dasz mamie pospać? – pocałowałam ja w czoło. – Mamie się chce pić, więc pójdziemy do kuchni. 
            Wyszłam z pokoju z nosidełkiem w rękach w którym była mała. Ciemno było więc, zbytnio nie miała co oglądać, lecz kiedy znaleźliśmy się w kuchni i włączyłam światło, od razu zaczęła wszystko oglądać. 
            - Podoba ci się? – spytałam jej. – Bo mi tak, nie jest tak obskurnie jak u cioci. Wszystko zadbane i posprzątane. Widać, że lubią tu dbać o czystość i nigdzie nie ma butelek po alkoholu. Pewnie nie rozumiesz co do ciebie mówię ale spokojnie, kiedyś będziesz nawijała jak katarynka. 
            Podeszłam do lodówki i chwyciłam karton mleka. Zostało mi tylko przypomnieć sobie gdzie oni mają tu szklanki. Zaczęłam szperać po półkach a kiedy już odnalazłam to czego szukałam, usłyszałam jak ktoś dobija się do drzwi.  Postawiłam mleko koło dziecka, które było na blacie. Podeszłam niepewnie do drzwi i otwarłam je. Moim oczom ukazało się dwóch chłopaków. 
            Jakby nigdy nic weszli do mieszkania chichocząc i gadając głupoty. Od razu podbiegłam do mojego dziecka i zasłoniłam je by ci pijani chłopcy niczego jej nie zrobili. 
            - Gdzie ja mam spać? – spytał się jeden.
            - Jak to gdzie? W pokoju gościnnym. – zaśmiał się drugi i lekko zachwiał. 
            - To idziemy.
            W tym momencie nie byłam zbytnio zadowolona, ponieważ pokój gościnny to ja zajmowałam i nie miałam gdzie spać. 
            Spojrzałam na nich gdy wchodzili po schodach i wściekłam się. Nawet nie zauważyli kto im drzwi odtworzył. Cóż została mi dziś kanapa. 
            Zrobiłam z koca, który był posłanie dla małej na kanapie by miała gdzie spać, a ja postanowiłam położyć się na ziemi. 
            Niestety Nina nie dawała mi zasnąć, ponieważ ciągle marudziła i nie potrafiła spać. 
            Jednak kiedy w końcu jej się odbiło zasnęła jak niemowlę. Pocałowałam ja i położyłam się na ziemi.